Δεκαεννέα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Νίκου Κούρκουλου, ενός από τους πιο εμβληματικούς ηθοποιούς που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό θέατρο και ο κινηματογράφος. Ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με την ανδρική γοητεία της μεγάλης οθόνης, αλλά ταυτόχρονα υπηρέτησε με συνέπεια και πάθος το θέατρο, έφυγε από τη ζωή στις 30 Ιανουαρίου 2007, ύστερα από εξαετή μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που παραμένει ζωντανή.

Ο βίος του μεγάλου καλλιτέχνη
Ο Νίκος Κούρκουλος γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 στου Ζωγράφου από τον Αλκίνοο και την Αυξεντία Κούρκουλου. Ο πατέρας του, κερκυραϊκής καταγωγής, ήταν κουρέας.
Στα νεανικά του χρόνια ξεχώρισε στο ποδόσφαιρο και φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, όμως το πάθος του για την υποκριτική αποδείχθηκε ισχυρότερο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 εισήχθη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1958 με «Λίαν Καλώς», ανοίγοντας του τον δρόμο για μια σπουδαία καλλιτεχνική διαδρομή.
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν στο έργο «Η Κυρία με τις Καμέλιες». Ωστόσο, ο κινηματογράφος ήταν εκείνος που τον έκανε ευρύτερα γνωστό.
Το 1960, με τον «Κατήφορο» του Γιάννη Δαλιανίδη, ο Νίκος Κούρκουλος ανέτρεψε το καθιερωμένο πρότυπο του γλυκού και άκακου ζεν πρεμιέ. Ενσάρκωσε έναν σκοτεινό, ακραίο και αντισυμβατικό ήρωα, εισάγοντας μια νέα, πιο σύνθετη ανδρική φιγούρα στο ελληνικό σινεμά. Η ταινία αποτέλεσε το εφαλτήριο για την εκτόξευση της δημοτικότητάς του και τη δημιουργία ενός μύθου που ξεπέρασε τα όρια της εποχής του.

Μεγάλες ερμηνείες και κινηματογραφικές διακρίσεις
Η δεκαετία του ’60 υπήρξε καθοριστική. Ξεχώρισε σε ταινίες όπως Η Οργή (1962), Λόλα (1964), δίπλα στην Τζένη Καρέζη καθώς και Αδίστακτοι (1965) με την Μαίρη Χρονοπούλου, για την οποία τιμήθηκε με το πρώτο του βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1965.
Ακολούθησαν σημαντικές εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες, όπως Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο (1966), Κοινωνία Ώρα Μηδέν (1966) και Κατηγορώ τους Ανθρώπους (1966). Το 1970 κέρδισε για δεύτερη φορά το ίδιο βραβείο με τον Αστραπόγιαννο (1970), μία ταινία που προβλήθηκε και στο εξωτερικό, επιβεβαιώνοντας το ειδικό βάρος της παρουσίας του.

Η μεγάλη αγάπη: το θέατρο
Παρά τη λάμψη του κινηματογράφου, ο Νίκος Κούρκουλος δεν εγκατέλειψε ποτέ το θέατρο. Τη δεκαετία του ’80 αφοσιώθηκε πλήρως στη σκηνή, ιδρύοντας το Θέατρο Κάππα και ερμηνεύοντας απαιτητικούς ρόλους του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.
Η καλλιτεχνική του πορεία στο σανίδι κορυφώθηκε με τον Φιλοκτήτη στην Επίδαυρο το 1993. Έναν χρόνο αργότερα ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου, όπου άφησε ισχυρό αποτύπωμα, ιδρύοντας την Πειραματική Σκηνή, το Εργαστήρι Ηθοποιών και την Παιδική Σκηνή.

Η προσωπική ζωή και το τέλος ενός μύθου
Στην προσωπική του ζωή παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του υπήρξε η Μαριάννα Λάτση, με την οποία παντρεύτηκαν το 2003.
Η μάχη με τον καρκίνο ξεκίνησε το 2001, χωρίς όμως να τον απομακρύνει από το θέατρο και το όραμά του για τον πολιτισμό. Ο Νίκος Κούρκουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Ζωγράφου, στη γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Δεκαεννέα χρόνια μετά, ο Νίκος Κούρκουλος παραμένει σύμβολο ανδρικής γοητείας, καλλιτεχνικής τόλμης και αφοσίωσης στο θέατρο. Ένας αληθινός θρύλος που συνεχίζει να ζει μέσα από τις ταινίες, τις ερμηνείες και το έργο ζωής του.