Συμπληρώνονται φέτος 20 χρόνια από την ημέρα που η Ελλάδα πάγωσε στο άκουσμα της εξαφάνισης του μικρού Άλεξ Μεσχισβίλι. Ήταν Φεβρουάριος του 2006 όταν το νήμα της ζωής του 11χρονου κόπηκε απότομα στο κέντρο της Βέροιας, ανοίγοντας τον φάκελο της πιο σκοτεινής υπόθεσης ανήλικης παραβατικότητας στα ελληνικά χρονικά.

Το μοιραίο «παιχνίδι» και η δικαστική ετυμηγορία

Η υπόθεση, που έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο, κατέληξε σε μια αμετάκλητη απόφαση 910 σελίδων. Σύμφωνα με τη δικαιοσύνη, ο θάνατος του Άλεξ επήλθε από θανατηφόρα σωματική βλάβη και όχι από ανθρωποκτονία με πρόθεση. Μια παρέα πέντε ανηλίκων –παιδιά τότε 13 και 14 ετών– κυνήγησαν και έσπρωξαν τον συμμαθητή τους σε μια σκάλα, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Η «επαγγελματική» εξαφάνιση της σορού

Παρά τις ομολογίες και τις πολύχρονες έρευνες σε ποτάμια, σπηλιές και υπονόμους, το σώμα του παιδιού δεν βρέθηκε ποτέ. Ο δικηγόρος Σταύρος Γεωργίου, που συμμετείχε στη διαδικασία, κάνει λόγο για μια «επαγγελματική δουλειά» εξαφάνισης ίχνων, τονίζοντας πως είναι αδύνατον παιδιά αυτής της ηλικίας να οργάνωσαν και να εκτέλεσαν μια τόσο τέλεια συγκάλυψη χωρίς τη βοήθεια ενηλίκων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως άτομο από το οικογενειακό περιβάλλον των εμπλεκομένων καταδικάστηκε με την ανώτατη ποινή για ψευδορκία.

Η σιωπή της πόλης και η κρατική ευθύνη

Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα είναι η στάση της τοπικής κοινωνίας. Παρόλο που το περιστατικό συνέβη σε κεντρικό σημείο της πόλης, ανάμεσα σε 500 μάρτυρες και καταστηματάρχες, κανείς δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι είδε κάτι. «Δεν ξέρω αν μιλάμε για συγκάλυψη ή για κοινωνική αδιαφορία», σημειώνει ο κ. Γεωργίου, υπογραμμίζοντας παράλληλα την ευθύνη του κράτους στην έλλειψη δομών για την πρόληψη της ανήλικης βίας.

Ένα κερί που δεν έχει πού να ανάψει

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, η μητέρα του Άλεξ, Νατέλα, παραμένει μια δραματική φιγούρα που ζητά το αυτονόητο: ένα σημείο για να ανάβει ένα κερί στη μνήμη του παιδιού της. Η υπόθεση Άλεξ δεν είναι πια μόνο ένα αστυνομικό θρίλερ· είναι μια ανοιχτή πληγή για τη Βέροια και ένα διαρκές υπενθυμιστικό της σκληρότητας που μπορεί να κρύβεται πίσω από την «παιδική αφέλεια» και τη σιωπή των ενηλίκων.